Wilhelm Hallbauer (ur. 30 marca 1889 w Strasburgu, zm. 26 października 1969 w Holzminden) – niemiecki architekt i urbanista. Urbanista Łodzi (1939–1941) i Lwowa (od 1941) pod okupacją niemiecką.
Życiorys W latach 30. XX w. dyrektor biura planistycznego Wilhelmshaven, które przeprojektowywał na potrzeby zamieszkania przez 400 tys. osób. Był odpowiedzialny za budowę dzielnic Voslapp, Fedderwardergroden i Hanschen. Od 1933 był członkiem NSDAP. W grudniu 1939 został dyrektorem Wydziału Planowania Przestrzennego w Łodzi (właśc. kierownik Bauverwaltungsamt Stadtverwaltung – Litzmannstadt) pod okupacją niemiecką. Planował przekształcić Łódź we wzorcowe, niemieckie miasto, z którego miało zostać wysiedlonych 300 tys. Żydów, 50 tys. Polaków, planując osiedlić 400 tys. Niemców. Docelowo Litzmannstadt miało liczyć 700–800 tys. mieszkańców, w tym 300 tys. polskich robotników przemysłowych. W celu wcielenia wizji w życie, sprowadził z Niemiec inżynierów budowlanych, a w kwietniu 1940, berlińskiego architekta Walthera Bangerta, który otrzymał zlecenie opracowania planu ogólnego miasta, ograniczając docelową liczbę mieszkańców Łodzi do 500 tys. osób.