Jan Łączyński herbu Kościesza (zm. ok. 1601) – polski prawnik, sekretarz królewski (od 1588), pisarz ziemski przemyski (1589–1595), stolnik przemyski (1595–1599), pisarz grodzki krakowski (1585–1599), burgrabia zamku krakowskiego (od 1588). Autor popularnego Kompendium sądów Króla Jegomości. Z rękopiśmiennych kopii jego prac prawniczych korzystali m.in. Tomasz Drezner, Teodor Zawacki czy Grzegorz Czaradzki.

Życiorys Pochodził z drobnej szlachty mazowieckiej. Był synem Jana, dziedzica części wsi Samogoszcz i Podwierzbie, oraz Zofii z Czermińskich. W 1570 roku zapisał się do Akademii Krakowskiej. Rozpoczął praktyczną działalność prawniczą w 1578 roku. Należał do stronników Jana Zamoyskiego i wraz z nim poparł elekcję Zygmunta Wazy. Na sejmie koronacyjnym w 1588 roku został powołany w skład komisji delegowanej do przygotowania reformy prawa koronnego. Podobną funkcję otrzymał także na sejmie pacyfikacyjnym w 1589 roku. W tym samym roku wyruszył z tajną misją do arcyksięcia Ernesta Habsburga, aby negocjować w sprawie odstąpienia mu polskiej korony przez Zygmunta III.