W 1508 leżała w parafii Konarzewo.
Pierwszy historyczny zapis odnotowujący wieś pochodzi ze średniowiecznych archiwów sądowych z XIV wieku. W latach 1387-1399 notowany był Bartłomiej Chomęcki z Chomęcic, który w 1388 przegrał proces sądowy z Mścigniewem z Mieszewa (obecnie to Nieszawa) o Wąbiewo z powodu poręki. W 1388 Bartłomiej Chomęcki był też w sporze z Paskiem z Rosnowa i w wyniku tego otrzymał jezioro w Chomęcicach (obecnie to Jezioro Rosnowskie (łac. „usque dobrzebrodi”). W 1394 Bartłomiej oddalił roszczenia Mali z Golęczewa oraz jego brata Mikołaja.
W latach 1399-1429 źródła wspominają Mikołaja Chomęckiego z Chomęcic herbu Drogosławicz, który był pasierbem Hanki Chomęckiej, później Piekarskiej i prawdopodobnym synem Bartłomieja. W latach 1399-1400 toczył on spór sądowy z macochą. Sąd przyznał mu połowę wsi Chomęcice, a drugą połowę Hance Chomęckiej z prawem zamieszkania w Chomęcicach, dopóki nie wyjdzie za mąż. Po ewentualnym małżeństwie Mikołaj ma jej wypłacić 30 grzywien wiana. W 1402 Mikołaj Chomęcki zapisał wikariuszom katedry poznańskiej czynsz w kwocie jednej grzywny od sumy 10 grzywien z fundacji swej siostry Katarzyny na Chomęcicach.