Po wybuchu I wojny światowej został powołany jako rezerwista do armii rosyjskiej. Walczył w pułku gwardii na froncie w Prusach Wschodnich. Z powodu słabego zdrowia został wycofany z frontu i przeniesiony do intendentury polowej. Do rewolucji październikowej pełnił funkcję pomocnika komendanta i dowódcy kompanii w Żłobtnie nad Dnieprem.
W czerwcu 1918 wrócił do Zaborowa, obejmując dawne obowiązki nauczycielskie. Z ramienia Dozoru Szkolnego zajął się organizacją szkolnictwa na terenie gminy Zaborów. W 1923 był jednym z założycieli i członkiem zarządu nowo powołanego Spółdzielczego Stowarzyszenia Spożywców „Zaborów”Społem, R.17, nr 18 (15 września 1924), s. 17.. Zakładał także Ochotniczą Straż Pożarną i kółko rolnicze. Był także członkiem Rady Gminnej i Komisji Rewizyjnej. Działał w Okręgu Warszawskim Związku Nauczycielstwa PolskiegoGłos Nauczycielstwa Mazowieckiego, R. 2, nr 4 (grudzień 1935/1936), s. 31.. W 1924 ukończył roczny Wyższy Kurs Nauczycielski z przedmiotów humanistycznych. W 1928 zainicjował usypanie kopca dla upamiętnienia dziesiątej rocznicy odzyskania niepodległości. W 1933 był inicjatorem budowy nowoczesnego budynku szkoły. W 1937 został członkiem Komitetu Parafialnego Parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Zaborowie. W 1938 przeszedł na emeryturę.