1014 m n.p.m.) w części południowej. Doliny w większości są głębokie, o stromych zboczach, kręte, przyjmują czasami formę skalistych wąwozów. Z kolei partie grzbietowe w wielu miejscach przyjmują formy lekko tylko sfalowanych lub nachylonych, bezwodnych plateau. Całą grupę porastają lasy, większe obszary polan występują głównie w południowej części grupy i związane są z dawną gospodarką pasterską.
Geologia Główny zrąb Galmusu budują masywne, jasne wapienie oraz równie masywne dolomity (tzw. wettersteinskie) pochodzące z triasu, lokalnie z wtrąceniami margli i łupków. Osadzone na dnie mezozoicznego morza, masy te zostały następnie w czasie orogenezy alpejskiej wraz z częścią paleozoicznego podłoża przesunięte ku północy.
Na obrzeżach płaskowyżu odsłaniają się rozmaite skały owego starszego podłoża, jak diabazy i hematytowe fyllity dewońskie, wulkanity górnego karbonu, a także polimiktyczne zlepieńce i piaskowce dolnego permu. W nich występują m.in. złoża rud żelaza i miedzi. W zachodniej części występują również młodsze skały pochodzące z paleogenu, głównie średnio- i gruboziarniste, polimiktyczne i węglanowe piaskowce, zlepieńce i brekcje, a w północnej części organodetrytyczne wapienie z tego okresu.