w stanie wilgotnym dość ciemny, żółtobrązowy lub czerwonobrązowy, półprzezroczyście prążkowany prawie do środka, w stanie suchym blady z promienistymi smugami o barwie szarobrązowej lub żółtobrązowej z przyrośniętymi włókienkami. Powierzchnia naga, gładka, lśniąca. Blaszki W liczbie 40–55, l = 1-7, średnio gęste, wolne lub głęboko zbiegające, brzuchate, początkowo bladobrązowe do ciemnobrązowych, w końcu z różowawymi lub czerwonawymi odcieniami. Krawędzie tej samej barwy. Trzon Wysokość 60–160 mm, grubość 4–15 mm, zwykle rozszerzony ku podstawie. Powierzchnia brązowa, nieco bledszy od kapelusza, wyraźnie srebrzysto-włóknista, prążkowana wzdłużnie, wierzchołek lub górna część oprószona, rzadko całkowicie oprószony. Miąższ Kruchy, tej samej barwy co skórka, jaśniejszy w częściach wewnętrznych. Zapach słaby, czasami słabo aromatyczny. Cechy mikroskopowe Zarodniki 9,5–12,5 × 7,5–9 µm, Q = 1,2–1,5, heterodiametryczne, 5–8-kątne w widoku z boku. Podstawki 4-zarodnikowe, ze sprzążkami. Brzeg blaszki płodny, cystyd brak. Skórka kapelusza zbudowana z wąskich, cylindrycznych lub lekko napęczniałych strzępek o szerokości 2–11 µm. Warstwa pod skórką nie jest wyraźnie zróżnicowana. Pigment blady, rozproszony wewnątrzkomórkowy. Skórka trzonu z cylindrycznymi, powyginanymi kaulocystydami, 30–110 × 3–9 µm.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka blednąca · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.