Pierwszym jego posunięciem jako nowego premiera było kompromisowe rozwiązanie kryzysu szkolnego w Manitobie, czym zjednał sobie katolicką i frankofońską mniejszość. Tym samym zapoczątkował typową dla kanadyjskiej kultury politycznej skłonność do łagodzenia konfliktów etnicznych i kulturowych. W polityce międzynarodowej dążył do uwolnienia się Kanady spod wpływów brytyjskich. Spowodował polityczne i gospodarcze zbliżenie ze Stanami Zjednoczonymi. Zapoczątkował w ten sposób powolny proces odchodzenia Kanady z brytyjskiej strefy wpływów w kierunku polityki "kontynentalizmu".
W czasie sprawowania rządów przez Lauriera Kanada weszła w okres intensywnej industrializacji i kapitalizacji, szybko stając się jedną z przodujących gospodarek świata. W okresie sprawowania władzy przez liberałów sukcesem zakończył się projekt budowy Kolei Transkanadyjskiej.
Wprowadził on do Konfederacji dwie nowe prowincje (Saskatchewan i Albertę) oraz jedno terytorium (Jukon, wydzielone z Terytoriów Północno-Zachodnich).
Utracił fotel premiera w wyniku wyborów z 1911. Bezpośrednim powodem była kontrowersja związana z porozumieniami handlowymi między Kanadą a Stanami Zjednoczonymi, faworyzującymi sektor rolniczy a zaniedbującymi handel i przemysł.