Kaplica św. Wita w Żywcu – nieistniejąca kaplica rzymskokatolicka w Żywcu.
Kaplica powstała w 1669 roku na rozkaz króla Jana II Kazimierza Wazy, w 1964 została wyburzona w związku z budową Jeziora Żywieckiego. Była położona przy źródle (studzience) św. Wita, któremu przypisywane były właściwości uzdrawiające. Zlokalizowana była przy trakcie prowadzącym obok Starego Żywca w kierunku Porąbki, u podnóża wysokiego stoku, który porośnięty był bukami, dębami i lipami.
Historia Według przekazów ustnych w uroczysku „Lipie” w czasach przedlokacyjnych miała znajdować się świątynia poświęcona bogini Żywii, od której imienia nazwę miało wziąć miasto Żywiec. Na miejscu domniemanej świątyni została w późniejszym okresie ustawiona kapliczka „Boża Męka” oraz powstała studnia z umocnionymi brzegami.
Z miejscem tym związana jest również legenda głosząca, że uroczysko odwiedził św. Wit, który uderzył włócznią o zlokalizowany tam kamień, z którego zaczęła wydobywać się woda o właściwościach leczniczych.