Etap wygrał bardziej doświadczony Marguialday, lecz Virenque w wieku niespełna 23 lat założył żółtą koszulkę lidera TdF – aczkolwiek tylko na jeden etap, gdyż następnego dnia kolejna udana ucieczka wyniosła na fotel lidera jego starszego kolegę z drużyny Pascala Lino.
Pierwsze duże sukcesy W pierwszym roku występów w barwach Festiny Virenque poprawił się o kilka lokat jeśli chodzi o zajęte miejsce w klasyfikacji generalnej Tour de France (z 25. w 1992 roku na 19.), lecz jedyne zwycięstwo odniósł na trasie Tour du Limousin – sierpniowej etapówki, która ukończył w ogólnym rozrachunku na drugim miejscu. Prawdziwym przełomem był dla niego sezon 1994, a w szczególności dwunasty etap TdF prowadzący znów przez Pireneje tym razem z Lourdes do Luz-Ardiden. Tego dnia na Col du Tourmalet zgubił współtowarzyszy ucieczki i do mety dotarł z przewagą aż 4:34 nad drugim na mecie (po spóźnionym kontrataku z peletonu) Włochem Marco Pantanim i 7:42 nad liderem Baskiem Miguelem Indurainem. Dzień później został wiceliderem wyścigu, lecz słaba postawa na górskiej czasówce do Morzine-Avoriaz zdegradowała go tuż przed końcem wyścigu na piąte miejsce w generalce. Na pocieszenie zostało mu bezdyskusyjne (jego pierwsze) zwycięstwo w klasyfikacji górskiej Touru. Jeszcze tego samego lata dał się poznać z dobrej strony w wyścigach klasycznych.