Zastosowanie i znaczenie Vergaut był ceniony za swoją stabilność i intensywność koloru. W iluminacjach manuskryptów często stosowano go do przedstawiania szat, roślinności (np. w miniaturach perskich rękopisów vergaut był często zarezerwowany tylko dla liści) oraz innych elementów wymagających zielonego pigmentu. Jego stosowanie było szczególnie popularne w średniowiecznej Europie, zarówno w tradycji zachodniej, jak i wschodniej.
Wybrane przykłady identyfikacji w sztuce mały|Księga z Kells, VIII w., miniatura przedstawiająca symbole czterech Ewangelistów, folio 129v
Księga z Kells Badania przeprowadzone w latach 2004–2006 przy użyciu spektroskopii ramanowskiej na Księdze z Kells (Trinity College Dublin MS 58) ujawniły obecność vergaut, będącego mieszaniną aurypigmentu i indygo. Spośród 88 analizowanych miejsc z zielonym pigmentem, 59 wykazało charakterystyczne piki dla obu składników:
aurypigment: około 297, 315, 359 i 386 cm⁻¹ Indygo: około 550, 604 i 1585 cm⁻¹
Przykładem zastosowania vergaut jest iluminacja przedstawiająca orła na folio 129v, gdzie zielony pigment na głowie ptaka został zidentyfikowany jako mieszanina aurypigmentu i indygo.