Rok później został przydzielony do sztabu armii dowodzonej przez feldmarszałka Gebharda von Blüchera i wziął udział w bitwach pod Lützen i pod Budziszynem. W tym samym roku, po awansie na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) został dowódcą pułku w brygadzie gen. von Tauentziena. Nie objął jednak bezpośredniego dowództwa nad jednostką, gdyż z powodu choroby dotarł do niej dopiero w 1814 roku, kiedy została już rozwiązana ze względu na poniesione straty. W związku z tym ponownie został członkiem sztabu von Blüchera i uczestniczył w bitwie pod Fère-Champenoise. Wówczas został odznaczony Krzyżem Żelaznym I klasy.
Późniejsza kariera Po zawarciu pokoju paryskiego został komendantem twierdzy w Moguncji w stopniu generała majora (niem. Generalmajor) i piastował to stanowisko do 1821 roku, kiedy objął funkcję dowódcy 6. Dywizji Piechoty. W 1829 roku został Szefem Sztabu Generalnego w stopniu z w stopniu generała porucznika (niem. Generalleutnant) Na tym stanowisko opowiadał się za przejęciem przez Prusy twierdz w Ulm i Rastatt oraz zaaprobował budowę nowych fortyfikacji w Królewcu. W 1837 roku został mianowany przez króla Fryderyka Wilhelma III członkiem pruskiej Rady Państwa. Wdrożył również nowy program szkolenia piechoty, który wszedł w życie w 1840 roku.