w: Afganistanie, Grenadzie, Nikaragui, Libii i Czadzie.

W okresie stanu wojennego odmówił podpisania deklaracji lojalnościowych, co pozbawiło go możliwości pracy w zawodzie. Zajął się produkcją przyczepek samochodowych w rodzinnej firmie w Wieluniu. W drugiej połowie lat 80. powrócił do pisania, publikując teksty krytyczne wobec działań administracji państwowej. W 1990 odbył staż dziennikarski w austriackim dzienniku .

W latach 1978–1982 był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a w latach 1982–1989 ZAiKS.

Od lat 90. prowadził działalność gospodarczą, m.in. w zakresie przetwórstwa tworzyw sztucznych. Zmarł w 2012 roku w Kijowie. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Wieluniu.

Twórczość Kraj niedobrej nadziei – wspólnie z Ernestem Skalskim, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza 1980, . Ekspres Reporterów: Szansa na petrozłotówki – Krajowa Agencja Wydawnicza 1981. Dyrektywnie do przodu – Iskry 1983, . Ekspres Reporterów: Zielonoświątkowcy – Krajowa Agencja Wydawnicza 1984, . Ekspres Reporterów: Człowiek z latającą maszyną – Krajowa Agencja Wydawnicza 1985, . Świat nie kręci się wokół Andów – Iskry 1986, . Śmierć kopalni – wspólnie z Teresą Torańską, Krajowa Agencja Wydawnicza 1977.

Nagrody i wyróżnienia Nagroda imienia Franciszka Gila (1979). Nagroda im.