Karol Jastrzębski (ur. 4 listopada 1892 w Płocku, zm. 2 lipca 1944 w Warszawie) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Płocku, ówczesnej stolicy guberni płockiej, w rodzinie Michała (1851–1902) i Marii (Marianny) z Mioduskich (1855–1940). Był bratem Juliana (1886–1936), kuchmistrza. W 1912 ukończył sześcioklasowe gimnazjum w Warszawie. Od 1 sierpnia 1912 do 1 sierpnia 1914 odbywał praktykę w majątku Rzadka Wola.
W październiku 1914 jako ochotnik zaciągnął się do Legionu Puławskiego i został przydzielony do 1 szwadronu ułanów, który później został rozwinięty w 1 pułku ułanów. W tym oddziale służył do demobilizacji I Korpusu Polskiego w Rosji w czerwcu 1918. Wziął udział w prawie wszystkich walkach, w tym bitwie pod Stanisławowem i bitwie pod Krechowcami, a w styczniu 1918 pod rozkazami porucznika Michała Dziewanowskiego w działaniach dywersyjnych, zakończonych 21 lutego zajęciem Mińska. Został awansowany na podchorążego i odznaczony amarantową wstążką. Później pod rozkazami rotmistrza Zygmunta Podhorskiego działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Ukrainie.