Pierwszy okręt RT-300 został zbudowany w Leningradzkim Zakładzie Morskim i wszedł do służby w 1967 roku. Kolejne okręty budowano już w (ros. Sriednie-Niewskij Sudostroitielnyj Zawod) w Leningradzie, a wchodziły do służby od 1969 roku. Okręty te budowano długi czas bez większych zmian i ostatnie oddano w 1984 roku. Ogółem powstało ich 52 według podstawowego projektu dla marynarki ZSRR, a nadto 40 według nieco zmodyfikowanego projektu eksportowego 1258E (cyrylica: 1258Э), z czego trzy ostatnie przejęła w 1985 roku marynarka ZSRR.
Dane taktyczno-techniczne Opis ogólny i kadłub Okręty miały gładkopokładowy kadłub wykonany z kompozytu z włókna szklanego. Pokład na dziobie miał silny wznios i nadburcie, dziobnica była wychylona, a rufa pawężowaNa podstawie rysunków i opisu . Kadłub miał dno podwójne na całej długości i dzielił się grodziami poprzecznymi na osiem przedziałów wodoszczelnych. Elementy szkieletu, fundamenty pod maszyny i grodzie wykonane były z lekkich stopów aluminiowo-magnezowych. Okręt dostosowany był do działania w warunkach użycia broni masowego rażenia. Dwukondygnacyjna nadbudówka z oszklonym zakrytym pomostem dowodzenia była wysunięta do przodu, a na jej dachu, pośrodku długości okrętu, był pojedynczy maszt palowy. Okręty pozbawione były komina.