Po awansie na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) w 1855 roku został szefem sztabu IV Korpusu Armijnego, a w 1858 roku objął identyczne stanowisko w VIII Korpusie Armijnym. Niecały rok później wysłany do Maroka, gdzie obserwował zmagania trwającej tam wojny hiszpańsko-marokańskiej. Do Prus powrócił w stopniu pułkownika (niem. Oberst) na wcześniej zajmowane stanowisko.
W 1863 roku, w stopniu generała majora (niem. Generalmajor), objął dowództwo nad 26. Brygadą Piechoty, z którą rok później uczestniczył w wojnie duńskiej, w tym w bitwie pod Dybbøl. W 1866 roku, w trakcie wojny prusko-austriackiej, już w stopniu generała porucznika (niem. Generalleutnant), dowodził 13. Dywizją Piechoty. Na jej czele walczył w bitwach pod Kissingen i Dermbach, a za udział w całej kampanii nad Menem otrzymał Order Pour le Mérite.