Sprawy duchowe odchodzą na bok, głównym zmartwieniem umierającego są sprawy majątkowe, a strach przed umieraniem uznawany jest za myślenie zabobonne. Śmierć rozumiana jako doświadczenie negatywne powinna przebiegać szybko i bezboleśnie.
Perspektywy te ukazują sposoby myślenia o śmierci i ich transformację w ciągu wieków. Przyczyniały się do tego, jak tworzyły się i odbywały rytuały pogrzebowe i jak śmierć z wydarzenia społecznego przeobrażała w coś prywatnego. Jak zauważa Louis-Vincent Thomas, choć zwłoki nie są głównym zainteresowaniem antropologii, to jednak powinny być ważnym elementem tej nauki, gdyż człowiek zawsze miał i będzie miał do czynienia ze śmiercią.
„Dobra” i „zła” śmierć Właściwe przygotowanie i rozkład ciała często jest tym, co definiuje „dobrą” śmierć i czyni ją mniej niebezpieczną. W antropologicznych analizach „dobra” śmierć łączy się z porządkiem społecznym i właściwymi obrzędami pogrzebowymi.
Rytuały pogrzebowe mają ogromne znaczenie dla człowieka. Niepowodzenie rytuału dla ludów pierwotnych oznaczało zaburzenie rozkładu, a tym samym uniemożliwienie integracji zmarłego ze społecznością przodków. Stąd w folklorze pojawiły się upiory, widma, wampiry, jako istoty, którym nie udało się przejść „na drugą stronę”.