Wierzono, że dusza stara się być zauważona przez żywych, gdyż tylko za ich pośrednictwem może uzyskać spokój.
Sposoby obchodzenia się z ciałem po śmierci W grobach sprzed ok. 40 tysięcy lat znalezionych w jaskiniach na górze Karmel czy Chapelle-aux-Saints archeolodzy odnaleźli ślady rytuałów pogrzebowych: występują tam zwłoki złożone w pozycji płodowej, kości pomalowane ochrą. W grobie irackim z podobnego czasu odnaleziono pyłek wskazujący na użycie kwiatów.
Zawody związane ze śmiercią występowały w starożytności. W Rzymie liminiarze obmywali ciała i zapewniali obecność na pogrzebie śpiewaków, płaczek, muzykantów i gladiatorów. W Egipcie głównymi specjalistami byli balsamiści. Ich obowiązki był przekazywane z ojca na syna i, choć nie cieszyli się szacunkiem, w czasie pracy nad ciałem wywyższani byli do rangi bogów – mistrz ceremonii odgrywał rolę Anubisa – boga, który w mitologii egipskiej balsamuje Ozyrysa. W Chinach wzywano geomantów, by określili miejsce pochówku, producentów trumien, komediantów, pirotechników i rzemieślników, którzy sporządzali tablice umarłych i papierowe lalki.