Kariera Po ukończeniu szkoły (1903), mając dyplom domowej nauczycielki matematyki i języka rosyjskiego (według innych relacji polskiego), objęła stanowisko nauczycielki matematyki dla klas młodszych i została opiekunką internatu na pensji Pauliny Hewelke w Warszawie (współcześnie IX Liceum Ogólnokształcące im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie). Uczestniczyła w dwuletnich kursach matematyczno-fizycznych prowadzonych przez prof. Samuela Dicksteina (na późniejszej Wolnej Wszechnicy Polskiej), które ukończyła w 1908, oraz na tzw. latającym uniwersytecie (późniejsze Towarzystwo Kursów Naukowych).
W 1905 włączyła się w pracę społeczno-oświatową. Pracowała na tajnych kursach dla dorosłych oraz w uniwersytecie ludowym Polskiej Macierzy Szkolnej. Na Zamojszczyźnie działała na rzecz przeprowadzenia uchwał o wprowadzeniu do urzędów gminnych języka polskiego. Wraz z Teodorą Męczkowską działała w Stowarzyszeniu Nauczycielstwa Polskiego, do którego zarządu została wybrana w 1910. W 1914 powołano ją do Komisji Pedagogicznej, prowadzonej przez SNP, która opracowała projekt organizacji szkolnictwa w niepodległej Polsce. W latach 1917–1924 brała udział w organizacji szkolnictwa w Warszawie, w 1924 jako delegatka Wydziału Oświaty m. st. Warszawy. Specjalizowała się w oświacie pozaszkolnej.