Powierzchnia początkowo brudnobiała, wkrótce blado szarobrązowa, czasami z ochrowymi odcieniami i pajęczynowatymi resztkami osłony na brzegu, u młodych okazów czasami całkowicie pokryta srebrzystobiałymi włókienkami osłony, u starszych okazów nieregularnie szarobrązowo cętkowana, czasami z błyszczącymi, srebrzystobiałymi plamami, często silnie promieniście pęka i rozpada się na grube łuski. Blaszki Około 50, z blaszeczkami (l = 1–3–5), rzadkie, głęboko wykrojone, często zbiegające z zębem, grube, szeroko wybrzuszone, początkowo jasnokremowe, potem brudnoróżowe, u starszych okazów szaroróżowe, u dużych okazów często z poprzecznymi żyłkami. Krawędzie tej samej barwy, nieregularnie ząbkowane. Trzon Wysokość 3,5–10 cm, grubość 1,2–2,2 cm, przeważnie cylindryczny, ale często zwężający się ku dołowi lub z rozszerzoną, a nawet bulwiastą podstawą, czasami pogięty, pełny, czasami spękany. Powierzchnia początkowo biała, następnie z szarymi, szarobrązowymi lub żółtobrązowymi odcieniami, szczególnie przy podstawie, silnie podłużnie włókienkowato-żebrowana, na szczycie delikatnie oprószony, ku dołowi nagi. Miąższ Jędrny, w korze kapelusza i tuż nad hymenium blado szarobrązowy, w trzonie biały. Smak silnie mączny-zjełczały, zapach silnie mączny. Cechy mikroskopowe Podstawki 45–60 × 12–18 µm, 4-zarodnikowe, ze sprzążkami bazalnymi.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka wiązowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.