W 1848 roku urlopowany w Armii Pruskiej i przeniesiony do oddziałów walczących w Szlezwiku podczas I wojny o Szlezwik. Pełniąc funkcję inspektora jegrów Armii Księstwa Szlezwiku, wziął udział między innymi w bitwie pod Missunde i w oblężeniu twierdzy Fredericia. Do Prus został wezwany w 1850 roku i w stopniu majora objął dowództwo nad batalionem w 2. Pułku Piechoty. Po otrzymaniu awansu na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) w 1853 roku objął funkcję komendanta miasta Stralsund. W 1856 roku został pułkownikiem (niem. Oberst) i dowódcą 28. Pułku Piechoty. Jeszcze w tym samym roku stanął na czele Pułku Grenadierów Cesarza Aleksandra. W 1858 roku objął dowództwo nad 19. Brygadą Piechoty w stopniu generała majora (niem. Generalmajor).
W trakcie wojny prusko-austriackiej, będąc już generałem porucznikiem (niem. Generallieutenant), dowodził 11. Dywizją. Jednostce tej przewodził podczas bitwy pod Sadową zo co otrzymał najwyższe pruskie odznaczenie wojenne, czyli Order Pour le Mérite. Po zakończeniu wojny został mianowany generałem-głównodowodzącym VII Korpusem Armijnym z dowództwem w Münsterze. W 1868 roku awansował na generała piechoty (niem. General der Infanterie). W kolejnym konflikcie zbrojnym do jakiego doszło w 1870 roku, Prusy starły się z Cesarstwem Francuskim.