Zarówno sam film jak i powieść były mocno usadowione w nurcie kitchen-sink drama – podgatunku kina brytyjskiego końca lat 50. przedstawiającego życie ludzi z klasy robotniczej w realistycznych i zwykle ponurych warunkach.
Krytyka Wielka Brytania Film miał swoją premierę w Londynie 7 lutego 1963 roku. Chociaż miał kłopoty z cenzurą (sceny nagich mężczyzn w łaźni i gwałt Franka na Margaret), został na ogół dobrze przyjęty przez krytyków na wyspach (otrzymał aż pięć nominacji do nagrody BAFTA w różnych kategoriach, w tym jedną wygraną). Chwalono wierność literackiemu pierwowzorowi, aktorstwo oraz jego nowatorskość (ukazanie złożoności relacji w społeczności klasy robotniczej w sposób, który nigdy wcześniej nie miał miejsca w brytyjskim filmie). W opinii krytyków na realizm filmu w dużym stopniu wpływ miały zdjęcia (czarno-białe, robione w autentycznych plenerach, bez retuszu).
Film został na ogół życzliwie przyjęty przez środowisko rugby za wprowadzenie tego sportu do przestrzeni publicznej. Sam Harris został honorowym członkiem Wakefield Trinity, zawodnicy i działacze zostali zaproszeni na premierę. Pomimo to, niektórzy działacze tej dyscypliny skarżyli się, że film nie był uczciwą refleksją i był „szkodliwy dla idei rugby”.