Własność społeczna – forma własności, w której dane dobro uznawane jest za będące w posiadaniu całego społeczeństwa, a nie jednostek czy grup społecznych. Własność społeczna środków produkcji stanowi cechę definiującą gospodarkę socjalistyczną i może przybierać różne formy, w tym własność wspólnotową, państwową, powszechną, pracowniczą, spółdzielczą oraz obywatelską (udziałową).

W kontekście ekonomii socjalistycznej własność społeczna odnosi się zwłaszcza do upaństwowienia lub uspołecznienia nadwyżki produktu wytwarzanego przez środki produkcji – czyli bogactwa, jakie z nich wynika – i przekazania jej całemu społeczeństwu lub samym pracownikom. Tradycyjnie przyjmowano, że własność społeczna wiąże się z zanikiem rynków kapitałowych i czynników produkcji, przy założeniu, że procesy wymiany rynkowej stają się zbędne, jeśli dobra kapitałowe należą do jednego podmiotu lub sieci podmiotów reprezentujących społeczeństwo jako całość. Jednak rozwój modeli tzw.