Własność państwowa niekoniecznie oznacza spełnienie tego kryterium.
Wyróżnia się trzy podstawowe formy własności społecznej:
Własność publiczna – zarządzana przez podmioty reprezentujące społeczeństwo na poziomie państwowym, regionalnym lub lokalnym. Własność spółdzielcza – w której członkowie przedsiębiorstwa są jego współwłaścicielami. Własność wspólna – charakteryzująca się otwartym dostępem i niepodzielnym posiadaniem zasobów przez całe społeczeństwo.
Każda z tych form posiada potencjalne słabości, będące przedmiotem krytyki. Własność publiczna może prowadzić do biurokratyzacji lub koncentracji władzy; spółdzielcza – do ograniczenia interesu ogółu na rzecz interesów wewnętrznych grup; a wspólna – do problemów z efektywnym zarządzaniem zasobami w warunkach braku instytucjonalnych mechanizmów kontroli.
W zakresie zarządzania przedsiębiorstwami uspołecznionymi wyróżnia się dwa główne modele kontroli społecznej:
Zarządzanie publiczne – polegające na kierowaniu przedsiębiorstwem przez kadrę odpowiadającą przed organem reprezentującym społeczeństwo.
Samorządność pracownicza – zakładająca wybór kierownictwa przez pracowników oraz stosowanie zdecentralizowanych form zarządzania.