25 czerwca 1912 cesarz Austrii Franciszek Józef I mianował go proboszczem parafii św. Augustyna w Wiedniu, która posiadała status parafii dworskiej dworu cesarskiego. Był obecny przy łożu śmierci Franciszka Józefa, któremu dzień przed zgonem udzielił namaszczenia chorych. Zachował stanowisko na dworze kolejnego cesarza Karola I Habsburga.
Karol I wystarał się o nominację biskupią dla niego. 30 września 1918 papież Benedykt XV mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji wiedeńskiej oraz biskupem tytularnym eucarpijskim. 30 listopada 1918, już po upadku monarchii, przyjął sakrę biskupią z rąk arcybiskupa wiedeńskiego kard. Friedricha-Gustava Piffla CRSA. Współkonsekratorami byli opat generalny Zakonu Mechitarystów Wiedeńskich abp Gregor Govrighian CMVd oraz biskup pomocniczy Wiednia Joseph Pfluger.
Z powodu upadku monarchii austro-węgierskiej 31 marca 1919 zrezygnował z probostwa św. Augustyna i udał się do Szwajcarii wraz z wygnaną rodziną cesarską. Obalonemu cesarzowi towarzyszył do 1922, gdy Karol I został wywieziony na Maderę. Bp Seydl powrócił wówczas do Wiednia, gdzie został kanonikiem kapituły katedralnej.