17 września 1940 roku wszedł w skład zarządu Żydowskiego Komitetu Opiekuńczego Miejskiego.
W przeddzień wielkiej akcji deportacyjnej został aresztowany przez Niemców i osadzony na Pawiaku w charakterze zakładnika. Z więzienia został zwolniony 22 lipca. Po samobójczej śmierci Adama Czerniakowa został członkiem ścisłego kierownictwa Judenratu, wraz z Markiem Lichtenbaumem i Gustawem Wielikowskim. Po reorganizacji Judenratu, 15 sierpnia 1942 roku powierzono mu stanowisko przewodniczącego Wydziału Gospodarczego.
Podczas akcji styczniowej został zwolniony z Umschlagplatzu po osobistej interwencji jednego z gestapowców. Nie skorzystał z możliwości opuszczenia getta i ukrycia się.
Według Icchaka Cukiermana, którego relację przytacza Israel Gutman, w 1943 roku Sztolcman nawiązał kontakt z Armią Krajową, usiłując przekonać jej kręgi kierownicze do zerwania współpracy z Żydowską Organizacją Bojową, którą przedstawiał jako organizację terrorystyczną i pozbawioną realnego poparcia w getcie. Polskie podziemie miało jednak odrzucić jego sugestie, a ŻOB – poinformowany o całej sprawie przez Henryka Wolińskiego – miał wydać na Sztolcmana wyrok śmierci.