Leczenie Z uwagi na bardzo szybką, agresywną progresję choroby nowotwór ten jest najczęściej diagnozowany w stadium nieresekcyjnym – usunięcia narządu nie zaleca się z powodu naciekania struktur miejscowych oraz przerzutów odległych. Ponieważ komórki nowotworowe nie charakteryzują się wychwytem jodu, wykluczone jest leczenie izotopem o masie 131. W przypadku obecności mutacji V600E w genie BRAF leczeniem z wyboru jest dabrafenib skojarzony z trametinibem. Gdy natomiast nie stwierdza się wspomnianej wcześniej mutacji, stosuje się leczenie złożone z taksanów oraz doksorubicyny. Skuteczność chemioterapii ocenia się jednak jako niewielką. Wyniki teleradioterapii nie są trwałe. Po tyreoidektomii wykonanej z powodu raka anaplastycznego (metoda ta nie jest szeroko stosowana i nie należy do leczenia z wyboru) stosuje się jedynie uzupełnianie niedoborów hormonów tarczycowych, nie ma konieczności prowadzenia terapii supresyjnej. Po rozpoznaniu przerzutów do kości można wdrożyć terapię bisfosfonianami oraz denosumabem.