Po zakończeniu wojny zaangażowała się w działalność społeczną i polityczną. Była członkinią Związku Kobiet Antyfaszystowskich, Komitetu Walki o Pokój, a w 1953 przewodniczącą Krajowej Rady Kobiet. W 1960 wstąpiła do Rumuńskiej Partii Komunistycznej, w tym czasie objęła mandat deputowanej do parlamentu. W 1065, dzięki wsparciu rodziny Ceaușescu została członkinią Rady Państwa i zastępcą członka Komitetu Centralnego partii komunistycznej. W 1976 osiągnęła punkt kulminacyjny kariery politycznej, stając na czele resortu edukacji, będąc zarazem pierwszą w historii Rumunii kobietą na tym stanowisku. Była odpowiedzialna za znaczne zwiększenie limitów przyjęć na studia inżynierskie, czego efektem była "inflacja inżynierów", którzy po studiach nie mogli znaleźć pracy w wyuczonym zawodzie.
W 1979 została przeniesiona do Rady Socjalistycznej Kultury i Edukacji, której przez 10 lat przewodniczyła. Instytucja była podporządkowana partii i Radzie Ministrów, odgrywając rolę nieformalnego ministerstwa kultury. Rada, kierowana przez Gâdeę zatwierdzała repertuary teatrów, publikację dzieł literackich, muzycznych i ekspozycje dzieł sztuki. W praktyce pełniła funkcję cenzora, akceptując to, co miało odpowiadać interesom społeczeństwa socjalistycznego.