Uwolniony został w 1814, kiedy z francuskiej niewoli zwolniono także papieża Piusa VII. prezes komisji szpitali Rzymu (od 1814) audytor Roty Rzymskiej i regent Penitencjarii Apostolskiej (przywrócony na stanowiska 15 maja 1814, pełnił je do 10 marca 1823) audytor generalny Kamery Apostolskiej (od 10 marca 1823 do 3 maja 1824).
3 maja 1824 papież Leon XII mianował go kardynałem prezbiterem (był jednym z dwóch pierwszych kardynałów kreowanych przez tego papieża) oraz arcybiskupem benewentyńskim. 6 maja 1824 odebrał kapelusz kardynalski. 23 maja 1824 w Rzymie przyjął sakrę biskupią z prefekta Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników kard. Bartolomeo Pacci. Współkonsekratorami byli wicegerent Rzymu patr. Giuseppe della Porta Rodiani oraz sekretarz Kongregacji ds. Wizytacji Apostolskich patr. Lorenzo Girolamo Mattei. Dzień później objął kościół tytularny św. Pankracego za Murami.
Wziął udział w konklawe w 1829, które wybrało Piusa VIII i w konklawe w 1830–1831, które wybrało Grzegorza XVI.
Arcybiskupem benewentyńskim był do śmierci 31 stycznia 1844. Był najstarszym żyjącym wówczas kardynałem. Pochowany został w katedrze w Benewencie.