Wpuszczenie kontrolowanych przez władze rosyjskie podmiotów (zwłaszcza Gazpromu i Rosneftu) na taką skalę na rynek niemiecki było, jak się niedługo później okazało, najbardziej jaskrawym przykładem fiaska polityki wschodniej Niemiec oraz naiwności, z jaką tamtejsze elity podchodziły do Rosji. Kluczowe elementy niemieckiej infrastruktury energetycznej znalazły się w rękach reżimu, który nie wahał się użyć tej kontroli jako elementu nacisku.
Inwazja Rosji na Ukrainę w 2022 roku skutkowała rewizją dotychczasowej polityki Niemiec wobec Rosji, zaś prezydent Frank-Walter Steinmeier (wcześniej wieloletni minister spraw zagranicznych) przyznał się do błędów w polityce wobec Rosji.
Wybuch wojny i jej konsekwencje były głęboką cezurą nie tylko dla losów przemysłu niemieckiego w Rosji, lecz także, perspektyw relacji niemiecko-rosyjskich, przez dekady cementowanych powiązaniami wielkiego biznesu. Sporo największych niemieckich przedsiębiorstw wycofało się z Rosji z ogromnymi stratami. W wielu przypadkach środki odwetowe podjęte przez Rosję stały się przyczyną sporów prawnych i niepewności co do statusu ich aktywów pozostawionych na terenie Federacji Rosyjskiej. Niektóre przedsiębiorstwa, np.