Prowadził pionierskie badania nad rolą trofiki tkanek w nowotworach szczególnie dolnego odcinka narządu płciowego i u kobiet starszych. Badania te pozwoliły na przyjęcie oryginalnych algorytmów postępowania. Wykorzystał po raz pierwszy w kraju techniki fluorescencji pierwotnej w celu uwidocznienia neurotransmiterów ukladu wegetatywnego. Opracowania te stały się podstawą postępowania praktycznego.
Dorobek naukowy i dydaktyczny Był specjalistą w zakresie urologii ginekologicznej oraz diagnostyki i terapii procesów septycznych w położnictwie i ginekologii i problemów nadciśnienia w ciąży i gestozie EPH.
Adaptował i modyfikował szereg metod badawczych, tworząc jeden z czołowych ośrodków w kraju tym zakresie.
Pod jego kierunkiem wielu lekarzy uzyskało specjalizację a siedmiu obroniło stopień doktora.
Opublikował 282 prace naukowe, w tym ponad 200 oryginalnych i napisał 8 rozdziałów w podręcznikach.
W latach 1978-1981 pełnił funkcję prodziekana, a w latach 1981-1984 dziekana Wydziału Lekarskiego AMB.
Towarzystwa naukowe i inne Europejskie Towarzystwo Ginekologów i Położników; Polskie Towarzystwo Ginekologiczne (PTG); Polskie Towarzystwo Urologiczne; Polskie Towarzystwo Histochemików i Cytochemików; Rada Naukowa Centrum Zdrowia Dziecka (1983-1991); Związek byłych Więźniów Politycznych; Związek Kombatantów RP.