VI Rankiem młody teolog puka do drzwi kopisty, prosząc o pożyczenie kaloszy. Chce pójść do ogrodu zapalić fajkę, bo pogoda jest piękna. Teolog spaceruje i marzy o podróży, która ma ukoić jego wewnętrzny niepokój. Pragnie zobaczyć Szwajcarię i Włochy, wyjechać daleko.
Dzięki magicznym kaloszom jego życzenie natychmiast się spełnia. Znajduje się w Szwajcarii, ściśnięty w dyliżansie z ośmioma innymi osobami. Czuje ból głowy, zmęczenie i dyskomfort fizyczny. Co chwilę sprawdza, czy nie zgubił pieniędzy, paszportu i dokumentów. Mimo imponującego krajobrazu jego zmysły są przytępione przez złe samopoczucie. Marzy, by być już po drugiej stronie Alp, gdzie jest ciepło i można wymienić czeki podróżne.
W jednej chwili przenosi się do Włoch, między Florencją a Rzymem. Sceneria jest piękna, ale on i jego towarzysze są pogryzieni przez muchy i komary. Po zmroku odczuwają głód i zimno, nie mogą się skupić na urokach natury. Docierają do podłego zajazdu otoczonego przez żebraków i kaleki. Warunki w gospodzie są okropne, ohydne jest też jedzenie. Teolog czuwa w nocy, zmęczony i zniesmaczony, myśląc o duchowej podróży bez ciała. Wypowiada życzenie o osiągnięciu najwyższego szczęścia. Nagle znajduje się w domu, leżąc martwy w trumnie.