W wielu mieszkaniach brakowało wody bieżącej, tym bardziej infrastruktury sanitarnejJózef Arno Włodarski Z problematyki higieny w miastach biskupiej Warmii (XVII–XVIII w.) [w:] Kwartalnik Historii Kultury Materialnej, 2005 / Tom 53 / Numer 3–4 / s. 389–395Kubicki, R. (2015). Łaźnie w Państwie Zakonu Krzyżackiego w Prusach. Kwartalnik Historii Kultury Materialnej, 63(3), 411–431. Pobrano z https://journals.iaepan.pl/khkm/article/view/859.
Choć dużo wcześniejsze były kąpiele w naturalnych zbiornikach wodnych, to pierwsze informacje o kąpielach mieszkańców grodu zyskać można z informacji o zakładaniu łaźni miejskich. To w przywilejach lokacyjnych miast prus krzyżackich zawierano pierwsze regulacje dotyczące prowadzenia łaźni przez łaziebników, tak jak prawa, czynsz czy taksa za usługi. Najstarszy zapis o łaźni miejskiej w państwie krzyżackim pochodzi z roku 1286 i został zawarty w przywileju lokacyjnym stolicy zakonu – Malborka. Kolejna łaźnia jest wzmiankowana w Starym Mieście Elblągu w 1297 roku. W 1308 w przywileju lokacyjnym Lidzbarka Warmińskiego zagwarantowano prawo do posiadania i prowadzenia łaźni sołtysowi — założycielowi miasta. W 1312 przywilej lokacyjny Pieniężna udział w prowadzeniu i zysków łaźni przyznawał po połowie miastu i sołtysowi.