w stanie wilgotnym silnie prześwitujący i prążkowany, czerwonobrązowy w środku, bardziej żółtobrązowy ku brzegowi, gładki, nagi, po wyschnięciu znacznie jaśniejszy, do żółtobrązowego, silnie lśniąco-satynowy, czasami z łykowatymi plamami. Blaszki Około 50 z blaszeczkami (l = 1-5), gęste, głęboko wykrojone do prawie wolnych, wąsko brzuchate, o szewrokości 3–5 mm, bladożółtobrązowe, następnie różowobrązowe. Ostrza całe lub strzępiaste, tego samego koloru lub brązowawe. Trzon Wysokość 6,5–11 cm, grubość 0,3–1 cm, cylindryczny lub spłaszczony, z wyraźnie rozszerzoną podstawą. Powierzchnia żółtobrązowa, jaśniejsza od kapelusza, silnie włókienkowata, prążkowana ze srebrzystobiałymi włókienkami, delikatnie oprószony na szczycie lub na całej powierzchni, u podstawy biało owłosiona. Miąższ Bardzo kruchy, w kolorze powierzchni. Zapach mączny do zjełczałego. Smak oleisty zjełczały. Cechy mikroskopowe Podstawki 4-zarodnikowe ze sprzążkami. Zarodniki 9–12 × 7–8,5 µm, Q = 1,2–1,5, w widoku z boku 5–7-kątne. Cheilocystydy 25–60 × 5–11 um, cylindryczne lub wąsko zgrubiałe, rzadko nieco główkowate, ze sprzążkami. Skórka kapelusza zbudowana z cylindrycznych strzępek o szerokości 3,6 µm, zawierających jasnobrązowy, wewnątrzkomórkowy pigment, nigdy nie inkrustujący.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka brązowożółtawa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.