Moneta dwucentowa () – amerykańska moneta bita w latach 1864–1872 na potrzeby wymiany handlowej. W 1873 roku powstały jedynie egzemplarze przeznaczone na rynek kolekcjonerski. Jest jedną z najkrócej produkowanych monet amerykańskich.
Historia W roku 1806 i ponownie w 1836 do kongresu została złożona propozycja wprowadzenia do obiegu monety o nominale dwóch centów, lecz żadna z nich nie doszła do skutku. Na początku lat sześćdziesiątych XIX wieku z powodu secesji oraz wojny domowej w USA powstał deficyt monet. W obiegu brakowało małych jak i dużych nominałów. Banknoty nie były powszechnie aprobowane, gdyż w przypadku przegrania wojny przez jedną ze stron, mogły stać się nic nie warte.
W odpowiedzi na ten problem Kongres 22 kwietnia 1864 przyjął ustawę wprowadzającą do użytku monetę dwucentową, jako legalny środek płatniczy do kwoty dwudziestu centów. Ustawa została podpisana przez prezydenta Abrahama Lincolna. Produkowana z "francuskiego brązu" w . Ustawa z 3 marca 1865 zmieniła maksymalną dopuszczalną wartość jaką można uiścić za pomocą monety dwucentowej tylko do czterech centów. Pomimo tego prawa dwucentówka nadal była popularna przy małych transakcjach.