W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził kompanią 8 Pułku Piechoty Legionów. Od 1919 kierował obwodem frysztackim Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1922 ukończył maturę we LwowieG. Goryński, Zapomniani bohaterowie Niepodległej. Płk Ludwik Zych…, s. 327–334..
Zych dowodził kompanią, a następnie był instruktorem i referentem w Komendzie Miasta Warszawy. W 1929 został dowódcą batalionu 4 Pułku Strzelców Podhalańskich. W 1932 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną jako major dyplomowany. Pełnił funkcje szefa sztabu 6 Dywizji Piechoty i Straży Granicznej. W 1937 awansował na podpułkownika. Od 1936 uczestniczył w pracach Komitetu „Siedmiu” przygotowującego powstanie na Zaolziu. Organizował przerzut broni i szkolenia dywersyjne. W 1938 stanął na czele formowania Legionu ZaolziańskiegoW. Grabowski, Polska tajna administracja cywilna 1940–1945, Warszawa 2003, s. 20.K. Badziak, G. Matwiejew, P. Samuś, "Powstanie" na Zaolziu w 1938 r.: polska akcja specjalna w świetle dokumentów Oddziału II Sztabu Głównego WP, Warszawa 1997, s. 131–133.. Około 1937 wstąpił do Polskiego Towarzystwa Teozoficznego. Brał udział w letnich koloniach teozoficznych w Mężeninie. W kampanii wrześniowej był szefem sztabu 6 Dywizji Piechoty, w składzie Armii „Karpaty”.