W kraju tym, gdzie wówczas panował apartheid, Liliental po raz pierwszy zaangażował się w działalność antyrasistowską.

Jest autorem artykułów i felietonów zamieszczanych w torontońskiej gazecie polonijnej „Gazeta”, „Angorze” i „Gazecie Wyborczej”, jego publikacje ukazywały się także w kwartalniku historycznym „Karta”.

Od wielu lat współpracuje ze Stowarzyszeniem „Nigdy Więcej”. Jest współtwórcą kroniki rasizmu i ksenofobii „Brunatna Księga”, a także autorem artykułów publikowanych w e-zinie „Nigdy Więcej”. W swoich tekstach poruszał problematykę prześladowań rdzennej ludności w Kanadzie, szturmu na waszyngtoński Kapitol czy rasizmu w RPA.

Z pierwszą żoną, Zuzanną Tokarewicz (ur. 1942), ma dwie córki: aktorkę Dorotę Liliental oraz dr Joannę E. Liliental, wykładowczynię na Stanford University School of Medicine.

Od grudnia 1982 roku żonaty z Teresą, z d. Izdebską. W książce „Dwa Światy” Witold Liliental napisał: „Od ponad czterdziestu lat mam tę samą żonę, która wspiera mnie w przedsięwzięciach społecznych. Jakkolwiek nie ma ona korzeni żydowskich, a przynajmniej o żadnych takich nie wie, na przejawy antysemityzmu reaguje bardziej emocjonalnie niż ja sam”.