Eksperymentowanie z równoległymi wątkami pobocznymi było inspirowane dwuczęściowym filmem André Cayatte'a La Vie conjugale (1964), natomiast nakręcenie bardzo długiego filmu po raz pierwszy wypróbował Rivette w L'Amour fou (1969) trwającym 4 godziny i 12 min. Struktura narracji równoległej została później wykorzystana w wielu innych znanych filmach, m.in. w Dekalogu Krzysztofa Kieślowskiego i Trylogii Lucasa Belvaux (2002), na którą składają się zwłaszcza Un couple épatant, Cavale i Après la vie . Każda część zaczyna się od tytułu w formie „od jednego do drugiego" (zwykle wskazujące pierwszą i ostatnią postać widzianą w danym odcinku), po których następuje kilka czarno-białych zdjęć podsumowujących sceny z poprzedniego odcinka, a na końcu pokazana jest ostatnia minuta (w czerni i bieli) ostatniego odcinka, po czym następuje przejście do nowego odcinka (który jest w całości kolorowy).