Inna organizacja, Światowa Rada Pokoju, została stworzona, aby bardziej szczegółowo odpowiedzieć na to zagadnienie, a w 1950 roku doprowadziła do Apelu Sztokholmskiego. Podczas gdy każdy blok tworzył swoją propagandę, ZSRR rozwijało retorykę, która utożsamiała Waszyngton z faszyzmem. Ta retoryka została przejęta przez organizacje pod jego kontrolą, w tym WIDF, która przyjęła coraz bardziej „agresywną” linię, zgodną z polityką sowiecką – jak zauważa Mercedes Yusta. Niemniej jednak, organizacja ta zyskiwała wiarygodność dzięki swojej pacifistyczno-feministycznej aurze. Już od 1946 roku dokumenty, które produkowała, były przesiąknięte obroną ZSRR jako ojczyzny pokoju oraz krytyką mocarstw zachodnich, jako „reakcyjnych” sił. Był to powrót do dialektyki faszyzm / antyfaszyzm, której doświadczono w latach 30., ale teraz powiązanej z nowymi kwestiami, w szczególności antykolonialnymi.