Getto w Sieniawie – getto żydowskie w Sieniawie utworzone w czasie okupacji niemieckiej. Getto zostało utworzone 15 września 1942, a jego likwidacja została przeprowadzona w maju 1943. W getcie w tym okresie znalazło się około 3 tysiące osób, które stopniowo poddawano eksterminacji. Większość jego mieszkańców przewieziono do obozu w Bełżcu, gdzie zostali zamordowani.
Historia W chwili wybuchu II wojny światowej w Sieniawie mieszkało około 1300 Żydów – ponad połowa jej mieszkańców. Większość z nich utrzymywała się z handlu i rzemiosła. W mieście działały partie syjonistyczne i ruchy młodzieżowe, odbywały się kursy języka hebrajskiego. Okupacja niemiecka Sieniawy rozpoczęła się we wrześniu 1939 roku, ale wkrótce miejscowość znalazła się pod kontrolą sowietów. Nowe władze nie zgadzały się na funkcjonowanie jakichkolwiek organizacji żydowskich oraz ograniczały prywatną przedsiębiorczość, zamykając większość żydowskich sklepów i nakładając na Żydów wysokie podatki. Gdy w czerwcu 1941 po inwazji na ZSRR, wojska niemieckie ponownie wkroczyły do miasta, aresztowano od 50 do 60 Żydów oskarżonych o współpracę z sowiecką policją.