15 września 1942 utworzono getto zamknięte w miejscu byłego obozu przejściowego. Wszyscy chrześcijanie musieli opuścić ten teren, a Żydzi zamieszkać w wyznaczonym obszarze. Utworzono policję żydowską, a getto otoczono drutem kolczastym. Oprócz pozostałych Żydów z Sieniawy w getcie znalazły się społeczności żydowskie z miejscowości takich jak: Leżajsk, Łańcut, Żołynia, Grodzisko i Kańczuga. Getto nadzorowała Niemiecka Żandarmeria i Ukraińska Policja Pomocnicza, niemieckim funkcjonariuszem odpowiedzialnym za getto był żandarm Seidel, któremu pomagał komendant policji ukraińskiej Babak oraz inny Ukrainiec, Kozak. Z getta w 1942 wywieziono kilkuset Żydów do obozu pracy przymusowej w Rozwadowie. Wielu zostało tam zamordowanych.
W październiku 1942 doszło do egzekucji członków Judenratu. Członkowie wraz z ich przewodniczącym zostali zamordowani przed budynkiem Rady Żydowskiej, po próbie przekupienia futrami i kosztownościami Kreishauptmanna – namiestnika powiatu – w Jarosławiu. Do getta przywieziono też i zamordowano wraz z rodzinami, wszystkich przewodniczących Judenratów z okolicznych miejscowości. Zgodnie z raportem Żydowskiej Samopomocy Społecznej z 26 października 1942 społeczność żydowska w getcie liczyła 1300 osób, a w listopadzie liczba spadła do 1100 osób.