Znaczenie jej prac dla współczesnych fotografów, takich jak Alain Flescher, czy artystów wizualnych, takich jak Christian Boltanski, zapowiada jej twórczość, którą często porównuje się do twórczości Cindy Sherman (inscenizacja, przebrania itp.).
Jej autobiografia składająca się z obrazów jest poświęcona tematyce tożsamości płciowej: Cahun opowiadała się za płcią neutralną. „Cała kreacja jest autokreacją”, mówiła artystka, buntując się przeciwko jakiejkolwiek identyfikacji i uważając, że "etykiety są godne pogardy”. Cahun bawiła się swoim wyglądem poprzez zachowanie, postawę, ubrania, akcesoria i fryzury. Jej prace nie nawiązują ani do płci żeńskiej, ani męskiej dyktowanej przez dress cody z początku XX wieku. Ponadto jej pseudonim sceniczny „Claude" jest zarówno męskim, jak i żeńskim imieniem.
Cahun zrobiła, oprócz swoich własnych, kilka portretów Suzanne Malherbe i jej bliskich przyjaciół, Sylvii Beach, Henriego Michaux, Roberta Desnosa, André Bretona i Jacqueline Lamba.
Claude Cahun stworzyła skromny i pełen wrażliwości zbiór prac, który był mało znany w jej czasach.