Wokół sztucznego stawu do połowu karpi i szczupaków Richard Mique zlecił budowę dwunastu chat z muru pruskiego, w stylu normandzkim i flamandzkim, w północnej części ogrodu, w pobliżu Petit Trianon i na przedłużeniu ogrodu angielskiego. W ten sposób zbudowano gospodarstwo do produkcji mleka i jajek dla królowej, wieżę pełniącą funkcję latarni, gołębnik, buduar, stodołę, młyn, dom dla straży, a każdy z budynków ozdobiono ogrodem warzywnym, sadem lub ogrodem kwiatowym. Najważniejszym z nich jest „Dom Królowej" znajdujący się w centrum wioski, oddzielony rzeką z małym kamiennym mostem.
Opuszczona po rewolucji francuskiej, wioska królowej została trzykrotnie poddana dużym pracom restauratorskim: pierwsza, kierowana przez Napoleona Bonaparte w latach 1810-18121812, jest podstawą obecnej zabudowy. Druga była możliwa dzięki mecenatowi Johna Rockefellera Jr. w latach 30. XX wieku. Ostatecznie w latach 90. XX wieku przeprowadzono renowację wioski z inicjatywy Pierre'a-André Lablaude'a, głównego konserwatora zabytków (fr. Architecte en chef des monuments historiques), a w 2006 r. udostępniono ją zwiedzającym jako część obszaru nazwanego Posiadłość Marii-Antoniny.