Dzieci również korzystały z tej względnej prostoty: nawet Madame Royale, uznana przez matkę za zbyt przejętą swoją pozycją, została wysłana z innymi dziećmi z wioski, aby zbierać jajka z kurnika do ładnego koszyczka ozdobionego wstążkami.
Goście musieli być ubrani w prosty, nieformalny strój, lekką sukienkę perkalową, szalik z gazy lub słomkowy kapelusz. Grano tam w bilarda lub tryktraka, spacerowano po ogrodach wzdłuż stawu. Tańczono również gawota i tańce ludowe na trawniku przy dźwiękach małej orkiestry. Królowa, aby zapomnieć o tym, co pisano o niej w pamfletach, które czasem znajdowała na swoich meblach, lubiła śpiewać i grać na klawesynie w obecności bliskich. Król Ludwik XVI rzadko odwiedzał tę wioskę, więc była w niej większa swoboda wypowiedzi. Posiłki były lżejsze i prostsze niż te na zamku, a goście świetnie się tam bawili, podczas gdy kilka kroków dalej, w zamku pozbawionym wszelkich rozrywek dworskich, arystokracja hodowała w sobie nienawiść i zazdrość. Kolacje te kończyły się zazwyczaj wizytą w mleczarni, gdzie można było spróbować serów, czasem zmieszanych ze świeżo zerwanymi czerwonymi owocami. Przebywanie wśród ,,zwykłych ludzi" i obserwowanie ich zajęć sprawiało przyjemność, interesowano się nawet ich losem. Od czasu do czasu królowa wymykała się do swego buduaru idąc pod rękę z hrabią Fersenem.