Podejście to opiera się na idei wszechobecnego pola poznawczo-relacyjnego, rozproszonego między cząstkami (pozostawionymi bez ingerencji lub nie), które wspólnie tworzą kłącze. Istnieje stała symultaniczność witalności (ponieważ Całość jest obrazem sumy swoich Części, a każda z nich jest obrazem Całości - jest to zasada fraktalna). Nie może być w nim żadnych samowolnych podziałów, żadnego zatajania informacji, żadnej relacji „zdominowany/dominujący”.
Kłącze jest ze swej istoty podziemne, ale owoce jego wzrostu okazują się wyraźne (improwizowane i spontaniczne); w najgorszym przypadku rolą kłącza byłoby zasadniczo pełnienie funkcji katalizatora (w gotowości).
Paradoksalnie, kłącze łączy w sobie złożoną strukturę drzewa (taką, jaką obserwowano we wzroście roślin, w powietrzu lub pod ziemią; lub nerwową, w jej neuroplastyczności...), z uproszczonymi procesami (bez warstw pomocniczych); w ten sposób chronione jest przed nieskończenie dwubiegunowym przełącznikiem naprzemiennym.