Everett True z mięsięcznika Classic Rock ocenia, że tacy artyści jak: Four Tet, Paul Oakenfold, Orbital i Shanti Celeste przerabiają i rozwijają oryginały Roberta Smitha i jego kolegów z zespołu w sposób, który sprawia, „że poczują się oni jeszcze bardziej filmowo, zanurzeni w orzeźwiających pokładach melancholii i refleksji”.
Tom Doyle z miesięcznika Mojo zauważył, że choć „tematy żałoby, starzenia się i śmiertelności zawarte w albumie macierzystym nie przenoszą się naturalnie na parkiet taneczny, to często właśnie takie przeciwstawienie sprawia, że przeróbki te są tak skuteczne. Jako najlepszą z nich autor wymienił remiks „Alone” autorstwa Four Teta.
Według Sama Walker-Smarta z magazynu Clash na liście utworów Mixes of a Lost World pojawiają się pewne powtórzenia, ponieważ album pierwotny jest stosunkowo krótki. Jednak zbiór remiksów to „w przeważającej części zróżnicowany, odświeżający odsłuch. The Cure udowodnili, że są jednym z najbardziej lubianych i wpływowych brytyjskich zespołów. Ich brzmienie przetrwało próbę czasu, a czyniąc to, okazuje się dość odporne na przekręcanie, przycinanie i rozmazywanie w innych gatunkach.