Pisała tzw. miniaturowe prozy, publikując je początkowo w niedzielnym dodatku gazety Basler Nachrichten, a potem wydawała w książkowych zbiorach. Krytycy określali je jako ponure, sarkastyczne, a jednocześnie melancholijne. Uzależnienie córki od narkotyków pogłębiło depresję Duvanel i wiązało się z jej licznymi pobytami w klinikach psychiatrycznych. Porównywana do Roberta Walsera, o którym napisała kilkanaście artykułów. W 1984 r. dostała Nagrodę Literacką Kranichstein, w 1987 r. Nagrodę Literacką Miasta Bazylei, a rok później nagrodę za całokształt twórczości przyznawaną przez Szwajcarską Fundację Schillera. W 1995 r. wyróżnił ją Kanton Berno. W 2021 r. opublikowano kompletne wydanie jej 251 opowiadań. Mimo docenienia ze strony krytyków, jej proza nie była znana szerszemu gronu czytelników. Popularność zyskała po śmierci. Po rozwodzie wróciła do malowania. Jej prace obejmowały ekspresjonistyczne portrety oraz rysunki długopisem lub ołówkiem, przedstawiające sceny zbiorowe, zdeformowane postaci i relacje pomiędzy matkami i dziećmi. Jej prace znajdują się w zbiorach Museum im Lagerhaus w St.