8. Pułkiem Huzarów dowodził do 1846 roku, kiedy otrzymał awans na stopień generała majora(niem.Generalmajor) i został dowódcą brygady stacjonującej w twierdzy Josefov. W trackie wojny austriacko-piemonckiej walczył między innymi w bitwach pod Custozą i pod Novarą. Za zasługi podczas wojny został odznaczony Orderem Marii Teresy. W trakcie powstania węgierskiego uczestniczył, współpracując z Armią Imperium Rosyjskiego, w tłumieniu rozruchów na Wołoszczyźnie. Po zakończeniu konfliktu został komendantem I Korpusu Armijnego obejmującego Dolną Austrię i awansował na stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). W wojnie z Francją w 1859 roku dowodził I Korpusem w starciach pod Magentą i Solferino.
W wyniku reformy podziału administracyjnego korpusów armijnych, przeprowadzonej na przełomie lat 50. i 60. XIX wieku, I Korpus został przeniesiony do Czech. Clam-Gallas pozostał na stanowisku jego dowódcy, jednocześnie pełniąc obowiązki komendanta wojskowego Pragi. W 1861 roku otrzymał stopień generała kawalerii (niem. Ganeral der Kavallerie). Po austriackiej przegranej w bitwie pod Sadową, gdzie stał na czele I Korpusu, został oskarżony o niekompetencje i postawiony przed sądem wojennym. W 1868 roku, uniewinniony i zrehabilitowany, nie zdecydował się kontynuować służby w wojsku i przeszedł w stan spoczynku.