z myślą o nadchodzącej reformie gminnej, wdrożonej w oparciu o ustawę o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego z 13 lipca 1933. Dążono wtedy do skonsolidowania struktury powiatów, tak aby stały się one odpowiednią podstawą do zbliżającego się nowego podziału na gminy zbiorowe.
Reforma przyczyniła się również do uporządkowania dotychczasowego chaosu w klasyfikacji ośrodków miejskich, gdzie funkcjonowało aż sześć różnych typów: (a) gminy miejskie na prawach miast, (b) gminy miejskie na prawach miasteczek (c) gminy miejskie o statusie wsi, (d) gminy wiejskie na prawach miast, (e) gminy wiejskie na prawach miasteczek oraz (f) gminy wiejskie o miejskich uprawnieniach finansowych. Po reformie funkcjonował już tylko jeden typ jednostki miejskiej – miasto, obok którego w kategorii jednostek wiejskich istniały już tylko gminy zbiorowe, podzielone na gromady (odpowiednik współczednego sołectwa).