W listopadzie 1934 został przeniesiony do 17 pułku piechoty w Rzeszowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W styczniu 1936 został przeniesiony do 63 pułku piechoty w Toruniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym czasie został wyznaczony na stanowisko dowódcy 63 pp. Od 23 kwietnia 1938 pełnił służbę w Sztabie Głównym na stanowisku I zastępcy szefa Oddziału I, płk. dypl. Józefa Wiatra.
Po kampanii wrześniowej przedostał się Francji, gdzie od 19 kwietnia do 4 czerwca 1940 dowodził 10 pułkiem piechoty. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii objął dowództwo 10 batalionu kadrowego strzelców. Od 23 lipca 1940 do 28 lutego 1943 pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy 4 Brygady Kadrowej Strzelców (od 9 października 1941 – 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej). Następnie został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy brygady do spraw administracyjnych i zaopatrzenia. Ze wspomnień płk. Jana Kamińskiego wynika, że przesunięcie spowodowane było stanem zdrowia pułkownika Saloniego, który uniemożliwiał mu wykonywanie skoków ze spadochronem. W 1944 był dowódcą Spadochronowego Ośrodka Zapasowego. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii.