Ernest Henryk Boheim (ur. 31 marca 1887 we Lwowie, zm. po 1942) – podpułkownik saperów inżynier Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 31 marca 1887 we Lwowie, ówczesnej stolicy Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Maksymiliana i Karoliny z Dubiskich. W 1899 rozpoczął naukę w klasie Ic c. k. Wyższej Szkoły Realnej we Lwowie. Od 1903 kontynuował naukę w klasie Va c. k. II Szkoły Realnej we Lwowie. 14 lipca 1906 zakończył naukę w klasie VII ze zdanym egzaminem dojrzałości. Studia rozpoczął w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie, a następnie kontynuował na Politechnice w Brnie, gdzie otrzymał dyplom inżyniera komunikacji. Po odbyciu praktyki inżynieryjnej został zatrudniony w c. k. Namiestnictwie Galicji w charakterze adiunkta budownictwa. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii austro-węgierskiej. Wziął udział w obronie twierdzy Przemyśl, a po jej kapitulacji w marcu 1915, dostał się do rosyjskiej niewoli. W końcu 1917 zbiegł z niewoli i został ponownie powołany do armii austro-węgierskiej. W sierpniu 1918 został reklamowany z wojska przez c. k. Namiestnictwo.